„Maryja wybrała się w drogę i spiesząc się, poszła w górskie okolice, do pewnego miasta judzkiego. (…) Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, podskoczyło dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę” (Łk 1,39–41).
Ikona ukazuje niezwykłe spotkanie przed domem Elżbiety, wśród górskiego krajobrazu spowitego mgłą. Maryja, po długiej drodze z Galilei, dociera do domu swojej krewnej. Jest to moment, w którym przekonuje się, że słowa Anioła są prawdą – Elżbieta oczekuje dziecka, a więc spełnia się to, co zostało jej zapowiedziane podczas Zwiastowania. Maryja odpowiada na tę radość hymnem uwielbienia – Magnificat.
Tajemnica Wcielenia nie jest jeszcze widzialna dla ludzkich oczu, lecz jest już rozpoznana przez tych, którym objawia ją Duch Święty – Elżbietę oraz jej syna, przyszłego proroka Jana, który w łonie matki podskakuje z radości na spotkanie z Chrystusem.
Symboliczne ukrycie Tajemnicy przedstawia mgła – przypomnienie, że nie wszystko, co istnieje, może zostać dostrzeżone zmysłami. To, co najgłębsze, objawia się poprzez wiarę i działanie Ducha Świętego.
Widoczna na obrazie studnia nawiązuje do znanej studni w Ain Karim, miejscowości, w której znajdował się dom Elżbiety i Zachariasza. W ikonie staje się ona również symbolem wody Chrztu – tej, w której Jezus zostanie zanurzony przez proroka Jana.
Ikona powstała podczas pleneru „Dodekaorton – Wokół Tajemnicy Wcielenia”.
