Nawiedzenie św. Elżbiety

„Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana». (Łk1, 39-45)
Nawiedzenie to spotkanie dwóch kobiet oczekujących narodzin swoich dzieci. Elżbieta jest starsza i doświadczona w przeciwieństwie do młodziutkiej Maryi. Kobiety są dla siebie wsparciem, a ich słowa i gesty świadczą o czułości i wzajemnym zrozumieniu. Obydwie są jak „filary wspierające baldachim nieba” – to w ich łonach rozkwita życie – Poprzednika Pańskiego i Mesjasza.