Ormiańska Ewangelia Dzieciństwa (EwDzOrm 4, 8; 5, 1-12):
„Zdarzyło się po kilku dniach, że [kapłani] podczas narady między sobą powiedzieli: «Przyjdźcie, zamówimy dla świątyni zasłonę, która będzie wystawiona publicznie w dniu wielkiego święta podczas zgromadzenia ludu i która uświetni nabożeństwa w świętym przybytku». Kapłani powiedzieli: «Dobra rada». Wtedy arcykapłan polecił zgromadzić w świątyni kobiety i dziewice poświęcone Bogu pokolenia Judy z rodu Dawida. Gdy przyszło jedenaście dziewic, arcykapłan Zachariasz przypomniał sobie, że święta dziewica Maryja pochodziła z tej rodziny. Posłano więc, aby ją szukać. Gdy Maryja przyszła, arcykapłan powiedział: «Ciągnijcie losy, komu przypadnie tkanie muślinu i purpury, czerwieni i koloru niebieskiego». I wyciągnięto losy, purpura i szkarłat przypadły Maryi. Przyjąwszy [pracę] w milczeniu, powróciła do swego domu i rozpoczęła najpierw tkać szkarłat. I zaraz wzięła dzban i poszła do studni po wodę. W tym momencie przemówił do niej anioł: «Raduj się dziewico Maryjo». Maryja przerażona chwyciła dzban i zamknęła się w swoim domu. Po ochłonięciu zaczęła się modlić. Modliła się przez trzy godziny, po czym wzięła do ręki szkarłat [purpurową nić] i zaczęła tkać. I oto przybył anioł Pana i zjawił się przy niej, chociaż drzwi były zamknięte. Bezcielesny, a jednak ukazał się w postaci cielesnej i powiedział do niej: «Raduj się dziewico Maryjo, niepokalana służebnico Pana» […]”.
